Ik ben gezwicht voor de heersende borrelpraat, de collectieve koopdwang.

‘De Gouden Bocht’ van schilder Gerrit Adriaensz Berckheyde. Afgelopen mei waren koopwoningen in Amsterdam 9,7 procent duurder dan in mei 2024. Bron Universal Images Group via Getty Images.

Tekstschrijver en gemeenteambtenaar Milan König zag dat op borrels het gesprek telkens over vierkantemeterprijzen ging. Lange tijd kon hij niet meepraten en schaamde hij zich daarvoor. Toen ging het snel, schrijft hij in dit opiniestuk.

Door Milan König, Het Parool, 15 december 2025.

Ik moet u, denk ik, iets bekennen. Ik woon in een huurhuis. Sinds enige tijd – hoelang weet ik niet precies – voelt het maandelijks overmaken van mijn huur lichtelijk als falen.

Wat eigenlijk best wonderlijk is als je bedenkt dat ik vijftien jaar geleden een gat in de lucht sprong toen ik een antikraakwoning buiten de Ring mocht betrekken. Inmiddels woon ik op misschien wel de mooiste plek van Amsterdam: de Weteringbuurt, een bewoond stukje museum in onze stad dat doet denken aan een Franse man op leeftijd die al een uur over zijn krant heen tuurt.

Toch slaag ik er al enige tijd niet in dat ene gevoel te onderdrukken: ik ben de loser op het feestje.

Weteringbuurt.

Tussen mijn tiende en twintigste draaide mijn leven om voetbal, en om voetbal alleen. Tussen mijn twintigste en dertigste was dat grofweg drank en meisjes. Inmiddels ben ik de dertig ruim gepasseerd, en helemaal weten wat het leven en ik van elkaar verwachten, doe ik nog steeds niet. Maar als ik op de gemiddelde borrelpraat afga, lijkt het huidige levensmotief de vierkantemeterprijs te zijn. Want het eigenhuisnarratief is niet alleen briljant geïmplementeerd door overheden en economen, maar domineert sinds een aantal jaar ook mijn gesprekken op feesten en partijen. En dat laatste vind ik erg jammer.

Niet zo lang geleden was ik op een housewarming waar een jongen met een coltrui mij vroeg waar ik woonde. Trots vertelde ik over mijn buurt. “Tegenover Café de Wetering,” voegde ik eraan toe. Dat deed het meestal goed, leerde mijn ervaring. “Gaaf,” antwoordde hij. “Is het koop of huur?” Zijn enthousiasme was niet te missen, maar ik voelde onmiddellijk dat hier ook een goed en een fout antwoord bestonden. En dat het verkeerde antwoord zijn opwinding in één klap weer kon wegnemen. “Koop,” hoorde ik mezelf zeggen.

Koophuis als summum.

Op de fiets terug overpeinsde ik ons gesprek. Waarom had ik hem in vredesnaam een andere waarheid voorgeschoteld? Tuurlijk... ik wilde zijn verwachtingsvolle blik niet teleurstellen. Niemand wil de brenger van een desillusie zijn en zeker niet met een huurcontract. Maar ik kon mij niet aan de indruk onttrekken dat hier iets meer aan de hand was dan louter zijn goedkeuring: dat de borrelpraat van mijn dertigersjaren me had doen geloven dat een koophuis het summum van het bestaan was geworden. Alsof je geslaagd bent bij de gratie van een hypotheek.

Ik had mijzelf toch altijd behoorlijk resistent geacht voor de status die aan stenen wordt ontleend. Huur was in mijn ogen altijd niets anders dan een optie voor mensen die geen zin hadden in... tja, wat niet? Onderhoud, het risico op waardedaling, minder vrijheid om te verhuizen of te reizen, de ruimte om je leven aan te passen of het leiden van een slaafs hypothecair bestaan; allemaal behoorlijk steekhoudende argumenten, zou je kunnen zeggen. Toch begon er in mij een hunkering te groeien naar rust, het soort rust die je blijkbaar pas krijgt als je iets bezit. Steeds vaker betrapte ik mezelf op het aandoenlijk vergenoegen me druk te maken over plinten en vve-vergaderingen. Er was werkelijk geen houden aan hoe heerlijk ik zo’n gedachte kon vinden.

Funda.

En zo begon het allemaal. Met een app. Funda. Alleen kijken uiteraard. Want mijn alle Jezus, die prijzen. Soms bad ik stilletjes tot God voor een overstroming of een Derde Wereldoorlog. Maar wie denkt dat zo’n ramp de huizenprijzen zal doen kelderen, hoeft alleen naar Valencia te kijken om te weten dat zelfs dat ijdele hoop is. Nee, huizenprijzen blijven stijgen. Overal. En in Amsterdam? Alleen maar harder. Afgelopen mei waren koopwoningen in Amsterdam 9,7 procent duurder dan in dezelfde maand een jaar eerder. Alleen snelheid lijkt bestand tegen de huizenkoorts. De jongen met de coltrui had gelijk: hoe eerder je instapt, hoe groter de gunst aan jezelf.

Ik vrees daarom dat mijn grootste bekentenis nog moet komen. Ik ben gezwicht. Ik ben gezwicht voor de heersende borrelpraat, de collectieve koopdwang. Het ging allemaal snel. Eerst was er een bezichtiging, de volgende dag een bod en een paar dagen later kon ik mijn werkgever vragen of ik wat meer mocht werken. Ik heb zelden zo hard gewonnen en mezelf tegelijk zo’n loser gevoeld. Maar eindelijk kan ik op feestjes meepraten over vierkante meters, notarissen en makelaars die je ter plekke oplichten.

Borrelpraat en statusdruk.

Tuurlijk besef ik dat het een voorrecht is om zelfs maar te mogen twijfelen tussen huren en kopen. Veel Amsterdammers zitten in een realiteit waarin kopen geen optie is, nu niet, misschien nooit. Mijn over het paard getilde huurschaamte staat in schril contrast met de werkelijke woningnood.

Dat maakt het wellicht alleen nog maar gênanter: dat borrelpraat en statusdruk de oorzaken van mijn hoogverraad zijn. Want mijn God, wat zal ik die Franse man missen. Ga ik vreemd? Absoluut, zo voelt het zeker.

Lieve Wetering, ik verraadde je in bange dagen. Maar ook ik voelde dat de groeiende ongelijkheid als een donkere wolk boven de middenklasse hangt, en vreesde aan de verkeerde kant van de kloof te belanden. Ik heb je ingewisseld voor een jong ding met vastigheid, ergens in Amsterdam-Oost.

Lieve Wetering. Au revoir.

https://www.parool.nl/columns-opinie/opinie-ik-ben-gezwicht-voor-de-heersende-borrelpraat-de-collectieve-koopdwang~b07b5dc0/