Die Rutte lult uit zijn nek.

Dit artikel is geschreven doorSylvia Witteman.

Ze schrijft drie keer per week een column voor Het Parool.

Gepubliceerd op 16 december 2025.

Het was een grauwe, gure ochtend, ik liep door de Spaarndammerbuurt en ik was somber. Dat laatste kwam door Mark Rutte, met zijn oproep om ons voor te bereiden op een oorlog. “Wij zijn het volgende doelwit van Rusland, en we lopen al gevaar.”

Nu weten we dat we niet alles moeten geloven wat Rutte zegt, maar we weten ook dat hij eerder een wegwuiver is (lachend, tussen twee hapjes van zijn appeltje door) dan een onheilsprofeet. Als híj die oorlog al zo serieus neemt, is er dus wel degelijk reden voor paniek.

Oorlog! Wat staat ons te wachten als die paar gehamsterde flessen water en blikken bonen leeg zijn? We zullen de poes moeten slachten. Maar waarschijnlijk komt het niet eens zo ver, omdat Poetin metéén een kernbom op de Dam gooit en dan zijn we gewoon allemaal dood, de poes incluis.

Huiverend in de kille wind liep ik door de altijd wat onwezenlijke Spaarndammerbuurt. Die huizen werden ruim een eeuw geleden gebouwd als utopie voor de onderdrukte arbeiders. Die werden in die frisse nieuwbouw pardoes uit hun ellende verheven, met licht, lucht, tuintjes en een postkantoor, waar ze voortaan hun loon betaald kregen; voorheen was dat in de kroeg geweest, waar dat beetje geld meestal meteen werd opgezopen.

Vol ontzag liep ik om het magistrale, maar ook altijd wat beklemmende Schip heen, dat bakstenen droompaleis van die kleine arbeidersheilstaat. Het Schip, hoe schitterend ook, heeft iets spookachtigs. Het was zo’n hoopvol symbool van saamhorigheid en welvaart, tot de crisis van de jaren dertig een eind maakte aan alle illusies. En daarna kwam de oorlog.

En nu wéér, dus. Ik dacht aan die bom, op Amsterdam. Zou ik meteen dood zijn, of... nee, niet aan denken. Kom, een warm kopje koffie. Maar wáár? Het restaurant van Het Schip was nog dicht. Geen mens op straat ook. Ik had het koud. Ik moest hier weg.

“Mevrouw! Mevrouw!” hoorde ik achter me roepen. Ik draaide me om. Een tamelijk jonge, wat verfomfaaide man keek me opgetogen aan, met grote, blauwe ogen. “Ik heb goed nieuws voor u,” zei hij. “Ja?” vroeg ik aarzelend. Hij had een blikje bier in zijn hand, om 10 uur ’s ochtends. “Ja,” zei de man. “Heel goed nieuws. U krijgt een lang leven. U wordt 93 jaar en u sterft thuis, in bed.”

Goed, hij was ongetwijfeld dronken, of gek, of allebei. Maar hij zei het zó stellig dat ik er toch van opknapte. Dronken of gek, maar wie weet was hij ook helderziend. En hij had zo netjes ‘u’ gezegd! “Dank u wel, meneer!” riep ik dankbaar.

93 jaar! Die Rutte lult uit zijn nek.

https://www.parool.nl/columns-opinie/die-rutte-lult-uit-zijn-nek~bceed996/?referrer=https%3A%2F%2Fkranten.com%2F